de Dood en de Ombudsman

Toespraak ter ere van mijn moeder Anja Leibbrand, uitgesproken tijdens haar uitvaart op 10 december 2016

Ma deed niets tegen haar zin in. Ze was verschrikkelijk, onuitstaanbaar eigenwijs. Zij laat zich door de dood niet zeggen dat ze dood moet, de dood zou niet eens durven om het haar voor te stellen. De dood zou gillend van angst achter een kast kruipen als hij het zou wagen om Anja Leibbrand te vroeg te halen. Anja Leibbrand zou dat zeer onrechtvaardig vinden, en zou boze brieven schrijven aan instanties die toezicht houden op de werkzaamheden van de dood, en desnoods doorgaan tot de hoogste rechter. De Nationale Ombudsman zou eraan te pas komen. De dood zou moeten buigen voor de Nationale Ombudsman en als de Nationale Ombudsman de dood niet op het matje zou roepen, was er vast nog wel een tv-programma dat kon worden aangeschreven om iets te doen aan dit onrecht.

Nee, Anja Leibbrand bepaalt zelf wanneer ze gaat, en ik denk dat ze ergens gevoeld heeft dat ze kon gaan. Er is een hoop gebeurd in haar leven, maar ze is altijd keihard blijven werken om haar twee kinderen, voor haar het allerbelangrijkste, een goede toekomst te geven. Omdat ze ten diepste besefte dat het grote geheel altijd belangrijker is dan jij zelf, altijd aan anderen denken, dat was typisch mijn moeder. Net zoals Erwin en ik beseffen dat het nu onze beurt is om een bijdrage te leveren aan dat grote geheel. De wereld mooier maken, de mensen om je heen gelukkig maken, dat was wat telde voor ma.

Ma was niet altijd makkelijk, ze kon zich dingen te veel aantrekken en dat was voor ons als kinderen soms een last. Maar ja, eigenwijs als ze was, kreeg je haar met geen tien paarden op andere gedachten. Dat moet je respecteren, een mens is zoals ‘ie is. Bovendien is ze de gebeurtenissen met mijn vader denk ik nooit helemaal te boven gekomen. Dat geeft ook niet, mijn ouders hielden van elkaar. Misschien zit er zelfs wel een soort van schoonheid in dat mijn moeder de gebeurtenissen met mijn vader nooit helemaal te boven is gekomen. Dat is echte liefde. En bij ma moest alles echt zijn. Het moest uit het hart komen. Anders was het niks. Ook mijn vader stond zo in het leven. ‘Liever een goede bak koffie, dan twee slechte’, is een uitspraak van hem die me altijd is bijgebleven. Kwaliteit boven kwantiteit, altijd.

Ik heb een paar grappen over haar gemaakt en ma zou dat leuk vinden. ‘Lekker doorgaan met je leven jongen’, ik hoor het haar zeggen. Ik weet ook: ma is eigenlijk helemaal niet dood. Pas als haar kinderen het slecht doen in het leven, dan sterft ze pas, maar dat zal niet gebeuren. Mijn moeder zal via mij en mijn broer springlevend blijven. Ze zal meer leven dan ooit. Ze zal er blijven, voor jullie allemaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s