Retrocolumn: Nieuwe Revu

[[[Bij het lezen van deze retrocolumn dient u er rekening mee te houden dat de verteller tijdens het schrijven ervan vierentwintig was; of u dus even niet alle Raymonds van verschillende leeftijden over een kam wilt scheren]]]

Mailtje in mijn mailbox. Van niemand minder dan Hans Verstraaten. Voor iedereen die geen poster boven zijn bed heeft hangen met de afbeelding van deze man: dat is de Hoofdredacteur van Nieuwe Revu!

Voordat u denkt dat ik zo belangrijk ben geworden dat de chef van zo’n beroemd seksblad mij schrijft; dit is niet het geval. Het betrof een standaardmail. Kort gezegd kwam het erop neer dat Revu voorlopig geen gebruik wil maken van mijn ‘kwaliteiten als columnist’.

Maar er is hoop. Ik citeer: ‘De komende maanden gaan we nog wat verder verbouwen aan het blad; het resultaat moet eind deze zomer te zien zijn. En in die periode kan het alsnog heel goed zijn dat we een beroep doen op uw kwaliteiten als columnist. Want dát staat in elk geval vast: veel van de columns die wij binnenkregen zijn gewoon goed, ja, ze doen vaak allerminst onder voor columns die reeds een vaste plek in de media hebben.’

Die laatste zin zet de lezer aan het denken. Want wat is een goede column? Ooit was Jan Rot bij ons te gast op school. Hij was toen columnist bij Revu en schreef elke week over zijn tegennatuurlijke escapades. Een beetje trekken met Klaas en wat ginnegappen met Piet, u kent dat wel.

Voor het opnoteren van deze wekelijkse stortvloed aan oneerbare handelingen kreeg Jan 1100 gulden per keer. Schoon in het handje. Hoewel de handjes van Jan in die tijd nooit zo proper waren, als je zijn schrijfsels tenminste mocht geloven.

De marktwaarde van deze bruine avonturier werd natuurlijk bepaald door zijn toenmalige status van Bekende Nederlander. En dat is ook hoe het werkt. Als je eenmaal een BN’er bent, kun je alles worden wat je wilt. Hoe vaak gebeurt het niet dat je op een feestje bent en Dries Roelvink opeens het podium beklimt. Om te gaan zingen nota bene. Hij kan dat maken omdat ‘ie zo beroemd is van radio en tv. Als Raymond Taams het doet staat iedereen raar te kijken.

Daarom cc ik dit stukje weer even naar de man die showbizzcarrieres maakt en breekt: mijn vriend Hans Verstraaten. Ik wil ook op een podium zingen, net als Dries. En dat iedereen dan klapt en van mij houdt. Het is allemaal een enorme schreeuw om aandacht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s