zeventienvierzestien

Afgelopen maandag interviewde ik een dichter. Hij zei dat schrijven ordenen is. Sindsdien schaam ik me niet meer voor mijn regelmatig terugkerende aanvallen van opruimwoede. Blijkbaar merkte mijn onderbewustzijn dat op, want vannacht besloot het zich eens lekker uit te leven in dromenland.

Ik droomde dat ik na vijfentwintig jaar alsnog naar bed mocht met het mooiste meisje van de klas. Stiekeme Jaap Jongbloed die ik er ben. Het gebeurde op een schoolreünie. Ik zei dat ik het terecht vond dat ze me vroeger niet mocht; ik was ook geen aardig kind geweest. Maar als volwassene ging het steeds beter met mijn karakter. Ze zwichtte.

Een hersenwetenschapper omschreef dromen als ‘een soort ongecontroleerd vuren van de hersencellen’. Blijkbaar zat er bij mij onder een hersenkwab ergens nog een klompje hitsige grijze massa. Die cellen zijn nu lekker uitgeraasd. Ik voelde me de hele dag bijzonder opgeruimd.

Raymond Taams

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s