Final thought 2014

Ik herinner me van die inwisselbare namiddagen aan het einde van de jaren negentig. Dan hing ik onderuitgezakt op de driezitsbank. Een glaasje cola onder handbereik. De afstandsbediening slapjes in mijn door paprikachips bevuilde rechterhand. Uitstelgedrag voor de enorme berg huiswerk die boven op het bureau in mijn puberkamer lag te verstoffen. Terwijl ma in de keuken de prei sneed en driftig roerde in potten en pannen, de stoom tegen het keukenraam sloeg en het ondertussen buiten schemerde en zachtjes regende, werd er op het 4:3 televisiescherm opgewekt gevochten.

Grote bergen wit trillend en trillend vet, in de verte lijkend op homo sapiens, gingen elkaar te lijf op het moment dat hun argumenten op waren. En dat duurde nooit lang, in de talkshow van dat kwezel-achtige ventje met dat grijze krulhaar en dat ronde brilletje. ‘Jerry, Jerry, Jerry’, schreeuwde het publiek ondertussen.

Het Nederland van mijn jeugd. Die tijd komt nooit meer terug.

Aan het einde van zijn dagelijks babbel-uurtje op SBS6 voegde Jerry Springer, want daar gaat het hier natuurlijk over, zijn gasten nog wat stichtelijke adviezen toe. Staand in een veilig hoekje van het bordkartonnen decor, de microfoon stevig in zijn knuistjes geklemd, een vroom lachje om de dunne lippen.

‘Jerry’s Final Thought’ was een begrip in die dagen, we spreken over het jaar 1997 na Christus. Alle grappenmakerij ten spijt, misschien is zo’n lafhartig ingestudeerd praatje van een zichzelf als wijs beschouwende journalist inderdaad de enige manier om verhitte discussies te smoren. Vandaar dat ik de stoute schoenen aantrek, en me als vroegwijze 33-jarige met een journalistiekdiploma ga wagen aan een Final Thougt over de Zwarte Piet-discussie.

Doe het niet. Je kan nog terug. Nu kan het nog.

Nee inderdaad. Waarom zou ik ook. Ik heb geen zin in doodsbedreigingen op mijn Twitter. En mijn adres is ook gewoon online te vinden dankzij de registers van de Kamer van Koophandel. Zoals ik me eigenlijk wel vaker inhoud hoor, in mijn online uitingen. Misschien word ik ooit een keer heldhaftiger. Ik ben even vergeten welke columnist het ook alweer was, die koelbloedig zei: ‘Doodsbedreigingen neem ik pas serieus als ze op de deurmat ploffen. Dan heeft iemand tenminste de moeite genomen om een brief te tikken, die in een envelop te stoppen, er een postzegel op te plakken en naar de brievenbus te wandelen.’

Maar misschien moeten we ook gewoon wat minder discussiëren in het nieuwe jaar. De groeten.

(verscheen eerder op metrocolumn.nl op 20-12-2014)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s