Column 180715: A2 of MH17?

Halverwege een vlucht van Bulgarije naar Amsterdam wil mijn vriendin mijn arm als hoofdkussen gebruiken. Ze pakt mijn rechterpols en manoeuvreert die achter haar nek. Opeens galmt de overdreven Engelse tongval van Frans Timmermans door mijn hoofd. “Did they lock hands with their loved ones, did they look each other in the eyes, one final time, in a wordless goodbye? We will never know.”
Bijzonder hoor, precies een jaar na MH17 vliegen. Eigenlijk was ik, ondanks mijn lichte vliegangst, met een gerust hoofd ingestapt. Een groot vliegtuigongeluk met Nederlanders, precies een jaar na MH17, dat is statistisch heel onwaarschijnlijk. Toch krijg ik even rillingen als ik de woorden van Frans in mijn hoofd hoor. Maar dat heeft meer met mijn afkeer van emotie in de politiek te maken. Van tranen is nog nooit een analyse helderder geworden.
Eenmaal in de slurf op Schiphol bedenk ik opeens dat het misschien wel precies deze slurf was waardoor de ongelukkige luchtreizigers vorig jaar hun laatste gang maakten. Maar misschien ook niet. En waarom heb ik dat soort gedachten niet op de A2? Daar maken ook veel mensen hun laatste gang. Dat de vliegtuigdood zo tot de verbeelding spreekt, heeft volgens mij met een gevoel van individuele waardigheid te maken. Als opeengepakt vee in een brandende vrachtwagen je laatste adem uitblazen, dat is nu eenmaal verre van persoonlijk en waardig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s