Hard werken op de Parade

Utrechts Nieuws, 24 juli 2015
Theaterfestival de Parade is in Utrecht. Dit jaar gaat de verslaggever eens niet lamballen met een wijntje bij de zweefmolen. Nee, hard werken! Voorstellingen bezoeken. En hard gewerkt, dat wordt er dit jaar op de Parade, niet in de laatste plaats door de acteurs.
Dat acteur Harry Piekema niet vies is van stevige arbeid is bekend. Ruim tien jaar lang was hij bijna wekelijks te zien in een nieuwe AH-commercial. Daarin speelde hij een supermarktmanager met korte stukjes tekst. Dat hij zich al die jaren nogal in heeft moeten houden, is duidelijk te merken. Zijn voorstelling ‘Onbekend’ is een monoloog van ruim een halfuur waarin zelfs Shakespeare’s ‘Hamlet’ niet wordt geschuwd. Wat een heerlijke stembeheersing heeft Piekema. Vloeiend als helder water rollen prachtige zinnen uit zijn mond.
Na afloop wil de verslaggever Piekema vragen hoe lang het nu precies duurt alvorens je zo’n lap tekst kunt opdreunen zonder af en toe ‘euhhh’ te zeggen. Maar de acteur is alweer verdwenen achter het zwarte doek. “Dag mijnheer, bent u van de bewaking? Oh wacht, u bent mijnheer Piekema zelf.” In het duister achter het doek ziet de verslaggever de acteur voor een bewaker aan. Tijd voor een interview is er helaas niet.
Dan maar door naar de volgende show. ‘De Mensenhater’ van Alink & Plukaard. Een toneelstuk uit de zeventiende eeuw van de Franse toneelschrijver Molière in veertig minuten verteld. Hier geen monoloog maar een duizelingwekkende dialoog tussen de twee acteurs, afgewisseld met zang en dans. Ook hier: wat een feest om te luisteren naar acteurs die zoveel met hun stem kunnen. Zalig dat al die ingewikkelde volzinnen er in zo’n tempo uitrollen. Het verhaal is niet eens zo boeiend. Maar door het hoogstaande technische acteerwerk heb je dat nauwelijks in de gaten.
In een tent die ‘Winkelcentrum’ heet zijn er een aantal kleine zaaltjes waar zo’n twintig man/vrouw publiek in kan. Je betaalt hier vier euro voor een voorstelling van ongeveer een kwartier. ‘Knak’ bestaat voor het grootste deel uit liedjes en handelt over bezitten, niet bezitten, dat de tijd zo snel verglijdt en dat je eigenlijk nooit iets bezit. Beetje studentikoos en depressievig. De liedjes doen denken aan Spinvis. Alleen doet Spinvis dat gewoon beter.
Gelukkig is er in het belendende minizaaltje ‘Lucky me 18+’. Op een piepklein verhoginkje staan drie jonge vrouwen in avondjurk. Ze zingen Marilyn Monroe-achtige nummers en betasten hun publiek. De frisse blondine in mintgroene jurk kruipt op schoot bij een kortgeknipte man in poloshirt die wat ongemakkelijk lacht. Haar streng kijkende collega in de zwarte jurk leest erotische gedichten voor. “Oh wat zou ik graag jouw rupsje in mijn cocon laten spinnen”, blaast ze een ander heerschap toe. Deze kijkt iets minder ongemakkelijk. Het vermakelijke aan deze voorstelling is het verschil in de reacties van de mannelijke bezoekers op de actrices.
Genoeg gewerkt. Zonder een drankje zou de Parade de Parade niet zijn. Buiten, naast de zweefmolen, heeft de rosé zijn werk inmiddels goed gedaan. Een dame met een wat rood aangelopen gezicht houdt spontaan een jongen en een meisje staande. “Oh, wat zijn jullie een prachtig koppel”, schmiert ze. Het stel maakt haar duidelijk dat ze geen Nederlands verstaan. “I wanted to say that you look beautiful together, you are a very nice couple”, drukt de aangeschoten dame ze op het hart, waarna ze zwierig haar weg richting een met kleurige lampjes versierde tent vervolgt.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s