Het muurtje en de psycholoog

Metro, 25 maart 2015

Al voortwandelend in de binnenstad, denkend aan de Uiteindelijke Dingen, zag ik een lange, kale, magere man op een muurtje zitten. Hij had alleen nog wat haar aan de zijkanten van zijn hoofd. Zijn kleren en zijn forse brilmontuur waren pikzwart. Zittend op dat muurtje van oude bakstenen rookte hij een zware sigaret. Tegen het muurtje stonden twee krukken om mee te lopen. Verdomd, die man leek wel heel erg veel op mijn oude psycholoog Bart.

Hoe oud zou Bart nu zijn? Tegen de zestig? En hoe lang geleden was het dat ik voor het laatst in zijn spreekkamer zat? Negen jaar. 2006. Augustus. ‘Het ga je goed’, had hij na onze laatste sessie op de derde verdieping van het fantasieloze kantoorgebouw langs een spoorlijn in een buitenwijk van Utrecht gezegd.

Oude psychologen zijn net zoiets als oude liefdes. Ze kennen je door en door, maar in hun hart kan het ze niet echt schelen hoe het met je gaat. Dat kun je ze ook niet kwalijk nemen. De zorgen van dat kleine kringetje dierbaren om je heen wegen al zwaar genoeg. Daar kun je geen oude liefdes of oude patiënten bij hebben.

Ik was eigenlijk onderweg naar de HEMA aan de Oudegracht. Om flessen wijn te kopen met een cadeaukaart van de Postcodeloterij. Het was bijna half 7; de Hema ging bijna dicht. Halverwege het bruggetje tegenover de oude bioscoop kon ik me toch niet meer bedwingen. Ik keerde om en liep zo onopvallend mogelijk nog een rondje langs het muurtje met daarop de oude man. Misschien was dat wel Bart, mijn oude psycholoog.

Ondertussen was hij in gesprek geraakt met een jongen die een schort droeg van het naast het muurtje gelegen restaurant. Ik spitste mijn oren om te kijken of ik de knerpende stem, die me minstens honderd sessies van drie kwartier had gepijnigd, op kon vangen.

Ik ben namelijk niet vooruit te branden in het dagelijkse leven. Ik moet verbaal gepijnigd worden om een meter te lopen. Na bijna negen jaar vijf luttele seconden de stem van Bart in mijn oor zou een volle tank mentale benzine betekenen. Jammer genoeg was de jongen met het schort net aan een lang verhaal begonnen. Nog een rondje om het muurtje durfde ik niet. De lentezon scheen laag door de straten van de Utrechtse binnenstad. Ik moest wat van mijn leven maken. Ik mocht Bart niet teleurstellen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s